TO ONE ZMIENIŁY KINO. Pionierki filmu, o których warto wiedzieć

Niektóre wynalazki lub chwyty stosowane w filmie są dzisiaj dla nas oczywiste. Nikt nie zastanawia się nad mikrofonem na tyczce, kadrem podzielonym na części czy słowem „fabuła” albo „animacja”. Tymczasem takie zabiegi wymyśliły na początku XX wieku… kobiety. Historia potraktowała je trochę po macoszemu – dziś mało kto je kojarzy, chociaż dla kinematografii zrobiły naprawdę sporo.

Czytaj dalej „TO ONE ZMIENIŁY KINO. Pionierki filmu, o których warto wiedzieć”

FILM. Niebezpieczne związki

Niebezpieczne związki, powieść epistolarna pióra Choderlosa de Laclos, mimo upływu czasu pozostaje jedną z chętniej ekranizowanych książek z literatury francuskiej. Choć produkcji inspirowanych tym dziełem powstało sporo, najgłośniejszą z nich był prawdopodobnie wyreżyserowany przez Stephena Frearsa film z 1988 roku. Co ciekawe, film jest adaptacją książki niejako pośrednio – to de facto adaptacja sztuki, którą grano w teatrze The Other Place w Stratford-upon-Avon w 1985 roku.

Czytaj dalej „FILM. Niebezpieczne związki”

FILM. Thelma i Louise

Dwie przyjaciółki, Thelma Dickinson (Geena Davis) i Louise Sawyer (Susan Sarandon), wybierają się na wycieczkę w góry. Wieczorem zatrzymują się w przydrożnym barze, by coś zjeść i wypić po drinku. Do ich stolika dosiada się Harlan (Timothy Carhart), z którym Thelma flirtuje, i później, ignorując ostrzeżenia Louise, idzie zatańczyć. Po paru piosenkach Harlan wyprowadza ją na zewnątrz, a jego intencje stają się jasne, gdy próbuje przycisnąć Thelmę do maski samochodu i przesuwa dłońmi po wewnętrznej stronie jej ud. Ignoruje sprzeciwy oraz płacz kobiety i sytuacja zaczyna robić się poważna, gdy w samą porę zjawia się Louise i przystawia Harlanowi pistolet do szyi. Mężczyzna pozwala im odejść, ale nie potrafi powstrzymać się przed wyzwiskami i zdenerwowana Louise strzela mu w klatkę piersiową. Thelma i Louise wsiadają do samochodu i pospiesznie odjeżdżają… i tak rozpoczyna się ich wielka przygoda ze światem, w którym rządzą mężczyźni. Czytaj dalej „FILM. Thelma i Louise”

HUGH LAURIE. Człowiek od wszystkiego

Urodził się 11 czerwca 1959 roku w Oxfordzie. Ma trójkę rodzeństwa, brata i dwie siostry. Studiował archeologię i antropologię. Potrafi grać na gitarze, perkusji, harmonijce i saksofonie, najczęściej siada jednak przy pianinie. W podróży zawsze ma ze sobą elektroniczną klawiaturę (keyboard). Uwielbia motocykle i jeśli zostaje w jakimś mieście na dłużej, wypożycza dla siebie jakiś model. Wierzy, że fotografie kradną duszę, twierdząc zarazem, że i tak nie ma jej za dużo, więc nie może sobie pozwolić na to, by ją całkowicie stracić. W wywiadach, których udzielania nie znosi, dał się poznać jako osoba nieśmiała, skromna, zdystansowana do siebie, „podejrzliwa wobec sukcesu” i traktująca swoją sławę z przymrużeniem oka. Cały świat kojarzy go z roli doktora House’a, lecz warto wiedzieć, że James Hugh Laurie Calum jest człowiekiem wielu talentów.

Czytaj dalej „HUGH LAURIE. Człowiek od wszystkiego”

FILM. Pokot

Powoli wstaje nowy dzień. Nad górami leniwie rozlewa się ciepły, pomarańczowożółty blask wschodzącego słońca. Między zielonymi gałęziami drzew prześwituje jego światło, które odbija się w porannych kroplach rosy na trawie. Po polanie biegną dwa psy, ścigając rzucony im patyk, a w powietrzu słychać radosny świergot ptaków. Aż chce się wybiec boso na polanę, otworzyć ramiona i przywitać naturę.

Sielanka, że Szymon Szymonowic by się nie powstydził. Tak właśnie wygląda świat w najnowszym filmie Agnieszki Holland, Pokocie. Czytaj dalej „FILM. Pokot”

FILM. Ptaki (1963)

Istnieją horrory, które zapisują się w naszej pamięci jako wyjątkowo obrzydliwe i krwawe; istnieją horrory, które zapisują się w naszej pamięci jako zabawnie obrzydliwe i krwawe; i istnieją horrory, które zapisują się w naszej pamięci jako nieobrzydliwe i niekrwawe, a jednak niepokojące. Do takiego rodzaju horrorów należą Ptaki Alfreda Hitchcocka z 1963 roku. Są podszyte strachem i niepokojem, chociaż nie leją się tam hektolitry krwi; uczucie grozy wywołuje w widzu fakt, że historia przedstawiona nam przez brytyjskiego reżysera, mistrza suspensu, mogłaby się wydarzyć naprawdę… i bylibyśmy wobec takiego obrotu wydarzeń bezradni.

Czytaj dalej „FILM. Ptaki (1963)”

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Nieźle, ale mało magii kina

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć to film mocno osadzony w świecie Harry’ego Pottera. Jest spin-offem tej serii zainspirowanym przez bestiariusz o tym samym tytule, wydany przez J. K. Rowling pod pseudonimem Newt Scamander. Bestiariusz jak to bestiariusz – nie stoi fabułą, a wyliczaniem magicznych zwierząt, ich charakteryzowaniem i informowaniem, jak się nimi opiekować, ale Rowling, która napisała scenariusz, wykorzystała przy pracy fragmenty historii opisywanej w Harrym Potterze.

Czytaj dalej „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Nieźle, ale mało magii kina”

Harry Potter. Z perspektywy czasu

Gdy w 1995 roku Joanne Kathleen Rowling ukończyła pisanie Harry’ego Pottera i kamienia filozoficznego, nie mogła spodziewać się, że książka odniesie tak olbrzymi sukces. Przez rok była odrzucana przez kolejne wydawnictwa, które nie chciały publikować pierwszego tomu sagi jako „za długiego jak na książkę dla dzieci”. Rękopis odrzuciło dwunastu wydawców; ostatecznie książka ujrzała światło dzienne dopiero w 1997 roku, a Rowling błyskawicznie odniosła sukces. Była w stanie poświęcić się wyłącznie pisaniu; stopniowo publikowała kolejne tomy, angażowała się w pracę nad filmami, jako Newt Scamander wydała także Fantastyczne zwierzęta i gdzie je znaleźć (podręcznik oraz autor pojawiają się w sadze). Ostatnia powieść z cyklu o Harrym Potterze ukazała się 21 lipca 2007 roku. Studio zdecydowało o podzieleniu adaptacji na pół; Insygnia śmierci. Część I weszły do kin w 2010 roku, Część II w 2011.

Czytaj dalej „Harry Potter. Z perspektywy czasu”

FILM. Osobliwy dom pani Peregrine

Debiutancka powieść Ransoma Riggsa, Osobliwy dom pani Peregrine, sprawia wrażenie wymarzonej dla Tima Burtona. Odmieńcy, oddalona od ludzi wyspa, tajemnice, fantastyczne postacie i czająca się w ciemnych uliczkach groza. Łatwo sobie wyobrazić ten film w jego reżyserii, nic więc dziwnego, że rzeczywiście wziął go na warsztat. Rezultat pozostawia jednak sporo do życzenia.

Czytaj dalej „FILM. Osobliwy dom pani Peregrine”

FILM. Leon zawodowiec

„Kultowy film”. „Świetna Natalie Portman”. „Genialny Oldman”. O Leonie zawodowcu, zanim go pierwszy raz obejrzałam, słyszałam dużo właśnie tego typu opinii. Nie za wiele o gatunku albo fabule, ale przede wszystkim o aktorach. I właściwie trudno się dziwić – historia jest banalnie prosta, ale to postacie przykuwają widza do ekranu. Częściowo dzięki grze aktorów, a częściowo dzięki scenariuszowi, który koncentruje się głównie na charakterach Leona (Jean Reno) i Matyldy (Portman).

Czytaj dalej „FILM. Leon zawodowiec”